Tez canlı bir milletiz. Hemen sonucu görmek ve yorum yapmak isteriz. Bu durum bizi öylesine etkilemiş ki hayata bakış açımıza bile bu hal hakim olmuş. Hatta bir filme birkaç dakika göz attıktan sonra o film hakkında en kral ve kestirme yorumları yaparız. Filmin bitmesini beklemek ve o filmi özenle izlemek gibi bir gayret içine bile girmeyiz. Tez canlı bir millet olduğumuz için kısacası acelecilik, yapımızın en önemli taşlarından olduğu için önce ateş eder sonra da nişan alırız. Vuramayınca da iyi nişan alamadığımızı bunun da bizim dışımızda sebepleri olduğunu düşünürüz. Biz öyle bir milletiz işte.







Hayat devam ediyor. Bize iyi ya da kötü görünen onca haliyle. İnsanlar ve onların başlarına gelenleri büyük bir dikkatle inceliyor ve okuyoruz. Daha sonra bir takım hükümler ve kararlar veriyoruz. Özellikle yaşanan bazı olumsuzluklar ve içinden çıkılması güç karışıklıklar karşısında biz de olumsuz bir yargı ediniyor ve yaftayı yapıştırıyoruz. Mesela ağzımıza doladığımız bazı yargılardan ve yaftalardan örnekler vermek istiyorum.







Hayat çok zor



Ekmek aslanın ağzında



Bu devirde kimseye güvenmeyeceksin, babana bile



İş bulmak imkansız



Bu millet adam olmaz



Ortalık kötü







Bu örneklerin sayısını artırmaya çalışsam emin olun yüzlerce örnek bulabilirim.( eminim siz de bulursunuz) Farkında olmadan yaptığımız bu iş; olayları yanlış ve acele okumak ve hüküm verme işi bize öylesine zarar veriyor ve hayatımızı öyle içinden çıkılmaz hale getiriyor ki anlatmak mümkün değil.







Yaptığımız tanımlamalar ve tarifler biz farkında olmadan önümüzde uzanan yaşamsal süreci yani kaderimizi belirliyor. Nasıl bir hayat yaşamak istiyorsak onunla ilgili siparişler vermemiz anlamına gelen bu tespitleme işi, kesinlikle kontrol altına almamız gereken ve bir disiplin içine sokmamız gereken bir durumumuzdur.







Bu yanlış tespitlerin nasıl ortaya çıktığına bir göz atalım. Çok sevdiğiniz bir arkadaşınız size karşı ummadığınız bir davranış sergiliyor ve sizin güveninizi kaybediyor. Bu olay sizi çok etkiliyor ve siz bir genelleme yaparak diyorsunuz ki; bu devirde arkadaşına bile güvenmeyeceksin. Görüldüğü gibi yargılar yaşadığımız olaylardan çıkardığımız yanlış derslerdir. Çıkarılan bu yanlış derslerin sayısının yüzlerle ifade edildiği bir hayat ne kadar pozitif ve verimli olabilir?







Bu tür genellemelerin hayatımızı bir ahtapot gibi kuşatmasını istemiyor isek yapacağımız şey şu; yaşadıklarımızdan ders çıkarırken genelleme yapmamalı ve acele hüküm vermemeliyiz. Üstelik bize yanlış yapan insanların hiç hakları ve kredileri olmayacak mı?



Yaşadığımız hayatın ve içinde bulunduğumuz toplumun çok kötü bir durumda olduğunu herkesin birbirine kötü gözle baktığını herkesin çıkarcı olduğunu ve bundan dolayı kimseye güvenmememiz gerektiğini bizim de onlar kadar kötü olmamız gerektiğini düşünen insanlara tek bir şey söylemek isterim. Hayat sözlüğünüzde “umut” sözcüğü var mı. Yoksa o sözcüğü sildiniz mi? Eğer o sözcük hala orada duruyorsa siz bu gün umut ve umutlu olmak adına iyimserliği seçmeli ve onun için savaşmalısınız. Unutulmamalıdır ki içinden çıkılamayacak tek kuyu “umutsuzluk kuyusudur”.







Enver Nugay

__________________
Simge Velipaşalar